Adwent czas radosnego oczekiwania na Zbawiciela - Pomia.pl - Portal Pozytywnych Treści
reklama
Witaj, życzymy dobrego dnia, dziś 18 Wrzesień 2020    |    Pamiętaj o życzeniach imieninowych dla: Irena, Stanisław, Józef
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 


W Kościele katolickim rozpoczął się czas Adwentu, trwa on od 1 do 24 grudnia. W liście pasterskim biskupów polskich czytamy, że Adwent jest szkołą czekania. Nie jest to czas umartwień, ale porządkowania naszych sumień i naszego życia. W Adwencie oczekujemy na narodzenie Życia, które stanowi źródło i początek każdego ludzkiego istnienia i całej ludzkiej przyszłości.

 Adwent pochodzi od łacińskiego słowa adventus – przyjście, przyjazd, pojawienie się monarchy, króla, zwycięskiego wodza. Adwent to określenie przyjścia Chrystusa pomiędzy ludzi, czyli narodziny, również powtórnego Jego przyjścia na końcu czasów. Mówiąc o Adwencie należy odróżnić Adwent jako czas przygotowania na Narodzenie Pańskie oraz Adwent jako celebrację chwalebnego przyjścia Chrystusa (Adwent eschatyczny). Źródeł dotyczących pochodzenia Adwentu jest stosunkowo mało, pochodzą z IV wieku i mają charakter bądź eachatyczny, bądź przygotowujący na Narodzenie Pańskie. Reforma Soboru Watykańskiego II połączyła te dwa wątki. Adwent jest, więc czasem radosnego oczekiwania. Dni od 1 niedzieli Adwentu do 16 grudnia traktują o przyjściu eschatycznym, a następnie przygotują na Boże Narodzenie. Czas Adwentu obejmuje 4 niedziele. W tym okresie w tekstach biblijnych pojawiają się głównie trzy postaci: Izajasz, ostatni z proroków – Jan Chrzciciel, NMP włączona w misterium współpracy z Bogiem w tajemnicy wcielenia Słowa Bożego.

Adwent jako czas przygotowania na Narodzenie Pańskie/Epifanię zrodził się w Hiszpanii i w Galii. Przygotowanie polegało na modlitwach, postach i częstszym uczestnictwie w zgromadzeniach liturgicznych. W Hiszpanii synod w Saragassie (380) zobowiązał do udziału w Eucharystii w okresie od 17 grudnia do 6 stycznia. Natomiast w Galii w V wieku rodzaj ascetycznego przygotowania rozpoczynano w dniu św. Marcina (11 listopada) i trwał on do Bożego Narodzenia. Zachowywano post w poniedziałki, środy i piątki. Rozwój i charakter Adwentu w Galii pozostawał pod wpływem mnichów celtyckich, miał charakter pokutny – rezygnowano z Alleluja, Gloria w Mszy św. Te Deum w Liturgii Godzin, stosowano kolor purpurowy. Bardzo mocno podkreślano wymiar eschatyczny, proponowano nawet sekwencję Dies irae na rozpoczęcie Adwentu.

Zupełnie inaczej było w Rzymie Adwent trwał 4 tygodnie i miał charakter radosnego oczekiwania na przyjście Pana. Całą organizację Adwentu zawdzięczmy papieżowi Grzegorzowi Wielkiemu, który opowiadał się za czterema niedzielami, włączając obchód Suchych Dni. Jak się utrzymuje, nie miały one związku z Bożym Narodzeniem, lecz pozostawały w relacji z dorocznymi zbiorami. W VII wieku powstały antyfony uwydatniające przygotowanie do Narodzin Pana. W VIII i IX wieku sakramentarze traktowały Adwent jako początek nowego roku kościelnego. Jednak w XII wieku liturgia Adwentu w Rzymie pozostała pod wpływem galijskim, spowodowało to przyjęcie zwyczaju opuszczenia Gloria, ale zatrzymano Alleluja, jako ślad poprzedniego charakteru Adwentu. Kościół wschodni nie ma Adwentu zna tylko krótkie, kilkudniowe przygotowanie do świąt Narodzenia Pańskiego. Charakterystyczną cechą przeżywania Adwentu w Polsce jest celebracja Mszy św. zwanych roratami. Do zwyczajów Adwentowych należą m.in. adwentowy wieniec, świeca roratna – roratka. Przyjmuje się, że świeca roratnia symbolizowała NMP jako Jutrzenkę „przed przyjściem” Słońca – Jezusa Chrystusa. Do rozpowszechnienia się rorat w Polsce przyczyniły się stowarzyszenia religijne i bractwa.

 

Z Adwentem łączy się adwentowy wieniec, upleciony z sosny lub jodły, zawieszany w kościołach lub domach z czterema świecami i fioetowo-czerwoną kokardą. Zwyczaj zawieszania wieńca adwentowego pochodzi z krajów protestanckich. W Polsce zaczął się on rozpowszechniać od lat pięćdziesiątych XX w. Symbolika adwentowego wieńca jest wielowarstwowa. Cztery świece umieszczone w wieńcu wskazują na stopniowe zbliżanie się Jezusa – Prawdziwej Światłości. Zielone gałązki to znak życia oraz wspólnoty. Cały wieniec jest znakiem nadziei. Wieniec to również znak wspólnoty chrześcijańskiej czuwającej na modlitwie i w radości oczekującej Pana. Wstęgi koloru czerwno-filoetwego przyczepione do wieńca wyrażają z jednej strony radość oczekiwania, a z drugiej wskazują na konieczność wewnętrznego, moralnego przygotowania na przyjście Jezusa Chrystusa.

Wykorzystano:      

„Wierzę w Syna Bożego”: List Pasterki Episkopatu Polski na Adwent Roku Pańskiego 2013.
Leksykon liturgii. Red. B. Nadolski. Poznań: Pallottinum 2006.

fot. http://www.sxc.hu
Tekst: Ewelina Bal, absolwentka teologii oraz Studiów Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, doktorantka KUL.

reklama
 
 

© 2011-2015 POMIA.pl Portal Pozytywnych Treści - Wszystkie prawa zastrzeżone