Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Życie duchowe zaczyna się wtedy, kiedy w grę wchodzą pewne wartości, takie jak: prawość, sprawiedliwość, godność, roztropność, mądrość itp. W momencie, gdy te wartości stają się dla człowieka cenne, stają się częścią jego i maja znaczący wpływ na decyzje wówczas mówimy o życiu duchowym. Zdolność do prowadzenia głębokiego życia duchowego jest w każdym człowieku, choć nie wszyscy się na nie decydują, nie wszyscy decydują się żyć wartościami.

Życie duchowe to angażująca całą osobowość współpraca chrześcijanina z uświęcającym działaniem Ducha Świętego. Jan Paweł II w encyklice Dominum et Vivificantem napisał, że życie duchowe to życie w Chrystusie, życie według Ducha Świętego. Inaczej mówiąc życie duchowe to pozytywna odpowiedz jaką chrześcijanin trwający we wspólnocie Kościoła świętego, całym swoim życiem daje Bogu w Trójcy Jedynemu pod wpływem doświadczenia duchowego, którego bezpośrednim sprawcą jest Duch Święty. Odpowiedź ta, to nie jednostkowy akt kultu lub moralności nierzadko spełniany pod wpływem chwilowych i zmiennych doznań religijnych. Jest to zespół postaw życiowych, czyli zajęcie stanowiska wobec poznanych oraz przeżywanych treści wiary chrześcijańskiej i względnie stałe działanie zgodne z tym stanowiskiem.

Istotą życia duchowego jest więź, zatem więź miłości z Chrystusem, który pierwszy nas umiłował (por. 1 J 4, 19) i w imię tej miłości poniósł śmierć na krzyżu (por. 1 J 4, 10). Życie duchowe to kierująca się specyficznymi prawami przyjaźń konkretnego człowieka z Chrystusem dzięki działaniu Ducha Świętego w Kościele. Na przyjaźń człowieka z Chrystusem składa się wzajemne dogłębne poznanie, uczuciowo-wolitywne zaangażowanie oraz konkretne akty działania. Życie duchowe kształtuje się poprzez modlitwę oraz życie sakramentalne. Człowiek odkrywając życie duchowe uświadomił sobie, że jest wezwany, by być mieszkaniem Trójcy Świętej. Życie wewnętrzne Trójcy polega na relacji między trzema różnymi Osobami, i polega na byciu dla drugiego i z drugim. Dlatego też samotność nie odpowiada zupełnie istocie człowieka, jest on przez Boga stworzony do życia społecznego we wspólnocie.

Wykorzystano:

Jan Paweł II. Encyklika Dominum et Vivificantem.
Chmielewski M. Vademecum duchowości: 101 pytań o życie duchowe. Lublin: wydawnictwo Muzyczne „Polihymnia 2004. 
Kamiński A. Piramida życia duchowego. http:/mateusz.pl/list/0501-kaminski.htm

Fot. http://www.sxc.hu

Tekst: Ewelina Bal, absolwentka teologii oraz Studiów Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, doktorantka KUL.