Celibat (cz. I) - Pomia.pl - Portal Pozytywnych Treści
reklama
Witaj, życzymy dobrego dnia, dziś 14 Sierpień 2020    |    Pamiętaj o życzeniach imieninowych dla: Alfred, Maksymilian, Euzebiusz
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Celibat pochodzi od łacińskiego słowa „caelebus” – bezżenny, samotny, „caelibatus” - bezżeństwo. W wielu religiach wymagana jest rezygnacja z małżeństwa. W chrześcijaństwie wschodnim celibat jest wymagany od biskupów i zakonników. Natomiast w kościele rzymskokatolickim celibat obowiązuje biskupów, prezbiterów oraz diakonów, którzy przygotowują się do kapłaństwa oraz tych wszystkich, którzy dokonali tego wyboru w instytucjach życia konsekrowanego. W Kościele pierwotnym począwszy od synodu w Elwirze (305-306) nastąpiło przejście od dobrowolnej praktyki celibatu do obowiązku wstrzemięźliwości seksualnej nakazanej biskupom, prezbiterom, diakonom oraz tym, którzy służyli przy ołtarzu. Tych, którzy nie przestrzegali tego nakazu usuwano ze stanu duchownego. Prawo celibatu potwierdzali papieże począwszy od Innocentego I, Leona I Wielkiego, Grzegorza I Wielkiego a także następnych papieży.

W XX wieku obowiązek celibatu potwierdził Kodeks Prawa Kanonicznego. Wykroczenie przeciw czystości nazwano świętokradztwem. Święcenia wyższe stanowią przeszkodę do zawarcia małżeństwa, od której nie ma dyspensy Kodeks Prawa Kanonicznego przypomina, że usiłowanie zawarcia małżeństwa, nawet w formie cywilnej, powoduje ekskomunikę zastrzeżoną Stolicy Apostolskiej [1].

Przypis

1. Por. S. Mojek. Celibat. W: Jan Paweł II. Encyklopedia nauczania moralnego.  Red. J. Nagórny, K. Jeżyna. Radom 2005 s. 91.

Fot http://www.sxc.hu


Tekst: Ewelina Bal, absolwentka teologii oraz Studiów Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, doktorantka KUL.

reklama
 
 

© 2011-2015 POMIA.pl Portal Pozytywnych Treści - Wszystkie prawa zastrzeżone