Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Czym jest radość? W Słowniku teologicznym czytamy, że radość jest to pewien rodzaj ludzkiego szczęścia, które płynie z poznania i posiadania jakiegoś dobra. Jeśli to dobro jest porządku materialnego i doczesnego wtedy radość ma charakter naturalny, jeśli dobro będzie nadprzyrodzone tzn. Bóg, zbawienie, życie wieczne to wówczas radość ma charakter ściśle duchowy i religijny. Osoba doznaje radości, czyli duchowego szczęścia wtedy, gdy czuje obecność Boga, poznając Go i kochając jako najwyższe i niezmienne dobro. Ludzka radość ma wiele stopni i odcieni w zależności od dobra, którego jest źródłem. Pierwszy stopień w hierarchii radości stanowi radość naturalna, nazywana również radością życia. W Biblii znajdujemy wiele pozytywnych wypowiedzi na jej temat. Na radość naturalną składają się różne rzeczy i duże i małe m.in. udane małżeństwo, narodziny dziecka, radość życia rodzinnego, ciekawa praca czy odpoczynek. Radość naturalna wpływa przede wszystkim na zdrowie i samopoczucie człowieka, dlatego też warto cieszyć się z małych rzeczy. Mówimy również o radości wyższej rodzi się ona w sercu człowieka pod wpływam Bożej obecności. Czytając Pismo św. widzimy, że Izraelici radowali się poprzez wychwalanie Jahwe za to, że chciał być ich Królem. Bóg sam również zachęcał Izraelitów do tego, aby się radowali z Jego obecności i bliskości. Szczególnym miejscem radości były uroczystości liturgiczne, które upamiętniały wielkie dzieła Jahwe, które uczynił dla Narodu Wybranego (wyjście z niewoli egipskiej, powrót z wygnania babilońskiego) [1]. Te wszytki święta obchodzone były w atmosferze radości. A czy my również cieszymy się z obecności Boga w naszym życiu?

Przypis

1. J. Kudasiewicz. Radość. Słownik teologiczny. T. 2. O-Ż. Katowice: Księgarnia św. Jacka 1989 s. s. 184.

Fot. http://www.sxc.hu

Tekst: Ewelina Bal, absolwentka teologii oraz Studiów Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, doktorantka KUL.