Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Funkcja prokreacyjna

Nawet współczesne eksperymenty biomedyczne nie podważają tej funkcji. Pozytywnym zjawiskiem jest pogłębienie zrozumienia tej funkcji. Mężczyzna nie może ograniczać się tylko do zapłodnienia żony by stać się w pełni ojcem dziecka. Jego zadania w dziedzinie powołania do życia są paralelne do zadań kobiety, żony. Funkcja prokreacyjna zakłada odpowiednią formację mężczyzny od najwcześniejszych lat poprzez okres młodości a w sposób szczególny w okresie narzeczeństwa. Mąż musi mieć świadomość swej odpowiedzialności za poczęcie dziecka respektując nie tylko fizjologię i psychikę żony, ale również zasady moralne. Właściwie pojęta funkcja prokreacyjna zakłada też troskę o żonę w okresie ciąży i porodu. Kontynuacją tej funkcji jest opieka nad żoną i niemowlęciem po powrocie ze szpitala do domu.

Funkcja wychowawcza

Jeszcze w minionej epoce ojciec był głównym a niekiedy wyłącznym wychowawcą dzieci (dotyczyło to przede wszystkim chłopców). Dziś dzielić swą funkcję nie tylko żoną, co jest naturalną i konieczną, ale także z innymi instytucjami wychowawczymi. Niebezpieczeństwem jest zjawisko „ucieczki” ze strony samego ojca, jeśli chodzi o obowiązek wychowania dzieci, które powołał do życia. Funkcja wychowawcza ojca jest ważna i konieczna, ale przede wszystkim nie da się ją w żaden sposób zastąpić. Potwierdzają to liczne badania zjawiska braku czy też nieobecności ojca w rodzinie. Ojciec powinien ukochać swoje dziecko; nieustannie „weryfikować” własne życie, zdając sobie sprawę, że najważniejszy w wychowaniu jest osobisty przykład. Ważne jest, aby ojciec znalazł czas dla dziecka, zainteresował się jego problemami, umiał słuchać, starać zrozumieć, ale z miłością konsekwentnie egzekwować stawiane wymagania.

Pierwszym realnym wysiłkiem wychowawczym jest realny kontakt ojca z niemowlęciem. Kobieta nie powinna odsuwać go od męża, lecz ułatwić mu budowanie głębokiej i trwałej więzi z nim. W dalszych latach ojciec powinien dostosowywać formy oddziaływania do płci dziecka. Ojciec traktuje syna jako swoje odbicie. Powinien mieć ustalony światopogląd i określony system zasad etycznych i nie tylko przekazywać je synowi, lecz i samemu zgodnie z nimi postępować. Ważne jest, aby ojciec poznawał psychikę swojego syna. W takiej postawie przejawia się miłość ojcowska. Ważny jest również wysiłek wychowawczy wobec córki. Dziewczynka identyfikuje się z matka to osoba ojca jest jej niezbędna do tego aby właściwie uformować swoja kobiecość. Relacje córki z ojcem będą rzutowały na jej odniesienie do innych mężczyzn i całej społeczności pozarodzinnej.

Dużą rolę odgrywa również wychowanie religijne dziecka. Nie właściwe jest pozostawienie tego obowiązku tylko matce. Dziecko patrząc na ojca kształtuje w swej świadomości obraz Boga jako Ojca, co stanowi fundament religii chrześcijańskiej. Ojciec wychowuje poprzez przekazywania prawd wiary i zasad postępowania, przede wszystkim jednak przez dojrzały i konsekwentny światopogląd oraz własny przykład religijny. Ojciec jest przyjacielem i przewodnikiem dziecka na drodze odkrywania wartości religijnych.

Wykorzystano:

Słownik małżeństwa i rodziny. Warszawa: Wyd. Akademii Teologii Katolickiej; Łomianki, „Fundacja Pomocy Rodzinie” 1999.

Fot. http://www.sxc.hu

Tekst: Ewelina Bal, absolwentka teologii oraz Studiów Komunikowania Społecznego i Dziennikarstwa KUL, doktorantka KUL.