Wystawa retrospektywna w BWA: Andrzej Baturo – „50 lat z fotografią" - Pomia.pl - Portal Pozytywnych Treści
reklama
Witaj, życzymy dobrego dnia, dziś 4 Sierpień 2020    |    Pamiętaj o życzeniach imieninowych dla: Dominika, Jan, Protazy
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 
wystawa

W marcu Galeria Bielska BWA proponuje dużą, retrospektywna wystawę fotografii Andrzeja Batury. Mamy nadzieję, że wystawa zainteresuje Państwa i Państwa redakcje, chociażby ze względu na piękną kartę polskiego fotoreportażu, którą zapisywał także bielski artysta. Dla starszego pokolenia dziennikarzy to może być podróż wspomnień (lata 60. 70. 80.), dla innych ciekawe historie i zdjęcia z dziejów polskiej prasy i polskiej fotografii socjologicznej, a przede wszystkim zapis polskiej rzeczywistości minionych lat widziany okiem wytrawnego fotoreportera.

Galeria Bielska BWA, Bielsko-Biała
Wernisaż: piątek, 7 marca godz. 18.00
Spotkanie autorskie z Andrzejem Baturo. Prowadzenie – Inez Baturo: piątek, 7 marca, godz. 19.00
Wystawa trwa do 6 kwietnia 2014 roku.

Retrospektywna wystawa ważnego w historii polskiej fotografii artysty, ukazująca półwiecze jego twórczości fotograficznej, począwszy od debiutu w 1962 roku aż do końca XX wieku. Podzielona na trzy części wystawa w obu salach Galerii Bielskiej BWA ukazuje ok. 200 fotografii. Są to zdjęciowe cykle, projekty i fotoreportaże najbardziej charakterystyczne dla kolejnych etapów twórczości Andrzeja Batury – od pierwszych młodzieńczych fascynacji fotografią artystyczną i prób reportażowych w latach 50. i 60., poprzez dojrzałą fotografię prasową, publicystyczną i socjologiczną w latach 70. i 80. – z której zasłynął, zdobywając nagrody w Polsce i za granicą – aż po okres bielski, kiedy zajmował się głównie barwną fotografią pejzażową.

Artysta wypowiada się w wielozdjęciowych tematach – fotograficznych odpowiednikach reportażu, felietonu i eseju. Jako fotoreporter publikował zdjęcia w najlepszych polskich pismach ilustrowanych, m.in. „itd”, „Polityce”, „Razem”; za granicą np. w „Der Spiegel”, „National Geographic”, „Voyage” Tworzy głównie fotografię czarno-białą. Uznawany jest za wybitnego przedstawiciela tzw. czarnego reportażu; dwukrotny zdobywca tytułu Fotoreportera Roku (1973, 1976).
 
– Fotografię wymyślono po to, by dokumentowała rzeczywistość społeczną. Z czasem jednak fotografia socjologiczna została nobilitowana do rangi sztuki, a fotoreportaż stał się dziełem sztuki, podobnie jak literaturą są reportaże Krallówny czy Kapuścińskiego. Bliskie są mi obie dziedziny. I właściwie nigdy nie byłem pewien, czy bliższe jest mi bycie dziennikarzem czy artystą. W każdym razie, w latach 70., jako młodzi ambitni fotoreporterzy skupieni wokół pisma „itd”, nie mieliśmy wątpliwości co do wartości fotoreportażu i przebojem wdzieraliśmy się do ZPAF i do galerii sztuki. Sprzyjali nam zaprzyjaźnieni redaktorzy: Krzysztof Mroziewicz i Zdzisław Pietrasik. Byli w naszym gronie fotoreporterzy: Sławek Biegański, Krzysztof Barański z mojego pokolenia i nieco młodsi: Tomek Tomaszewski i Maciek Osiecki – mówi Andrzej Baturo.
 
Zdzisław Pietrasik, publicysta, szef działu kultury tygodnika „Polityka”, niegdyś dziennikarz, następnie szef „itd”:
– „Najstarsi Polacy być może pamiętają, iż w zasadzie nie było jednego Peerelu. Były dwa różne porządki, ten oficjalny i ten znany każdemu z codzienności. Nieustannie zderzały się z sobą, walcząc niby karnawał z postem. Przez szczelinę, powstającą pomiędzy dwoma obrazami rzeczywistości, widać było najwięcej prawdy. To właśnie było pole obserwacji uczciwych kronikarzy tamtych czasów. Należeli do nich z pewnością fotoreporterzy. Dziś wspominając czasy peerelowskie używa się z reguły fragmentów starych filmów dokumentalnych, zazwyczaj tych samych. Warto przypomnieć, że jest jeszcze fotoreportaż, który zatrzymał w kadrze niemało prawdy o tamtej Polsce i tamtych Polakach (…). Wspominałem, że zazdrościłem fotoreporterom tych nieskłamanych zdjęć rzeczywistości. Ale nie tylko tego. Mieli swój fason, styl życia, trzymali się razem, niby sprzysiężenie wtajemniczonych. Pracowaliśmy w tych samych redakcjach, ale oni byli bardziej samodzielni, wolni i potrafili z tych przywilejów korzystać. Dziś mamy wolną prasę, ale nie mamy wolnych fotoreporterów” (tekst do katalogu wystawy „Między wierszami...”, październik  2002).
 
O Andrzeju Baturze fotoreporterze i artyście, dokumentującym w latach 70. i 80. ubiegłego wieku rzeczywistość siermiężnego PRL-u oraz o jego sposobie portretowania Polaków pisze Andrzej Zygmuntowicz, przewodniczący rady Artystycznej ZG Związku Polskich Artystów Fotografików:

– „Wszystkie jego zdjęcia, to na swój sposób, ciepła opowieść o drugim człowieku, mocującym się codziennie z historią – w pustym sklepie, w pracy, w której ‘czy się stoi czy się leży dwa tysiące się należy’, na szarej ulicy czy na partyjnym festynie. Choć i w tych miejscach można walczyć z systemem, to wojowanie Batury nie pociągało. Jego postawa mieści się w głównym nurcie fotografii humanistycznej skupiającej uwagę na zwykłych ludziach. Wręcz z czułością zajmuje się swoimi bohaterami o nieznanych twarzach i życiorysach. Opowiada o nich z lekkim uśmiechem, ukazując ich szamotanie się z ograniczeniami narzuconymi odgórnie. Zdjęcia Batury ukazują prawdę lat 50. i 80. ubiegłego wieku w zupełnie inny sposób niż reportaże interwencyjne o bojowym nastawieniu. Analiza rzeczywistości została przeprowadzona w oparciu o znaczące szczegóły. Te często metaforyczne drobiazgi uwypuklały absurdy systemu. A kadry nasycone nimi  zapowiadały, że coś, co nie ma za grosz logiki, nie może wiecznie trwać”.
 
Andrzej Baturo urodził się w 1940 roku w Wilnie. Jest fotografem, członkiem i działaczem Związku Polskich Artystów Fotografików, wydawcą, kuratorem Galerii Fotografii „B&B”, organizatorem polskich i międzynarodowych wydarzeń fotograficznych, by wymienić pionierski Ogólnopolski Przegląd Fotografii Socjologicznej w Bielsku-Białej (pierwsza edycja w 1980 roku), a także współtwórcą realizowanego od 2005 roku Foto Art Festivalu, którego jest dyrektorem generalnym – festiwal organizuje wespół z żoną Inez, pomysłodawczynią i dyrektorem programowym FAF.

Członek Związku Polskich Artystów Fotografików, członek Rady Artystycznej ZPAF w Warszawie. Rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki do spraw fotografii artystycznej. Autor wielu referatów na temat fotografii socjologicznej wygłaszanych na różnego rodzaju konferencjach fotograficznych i w panelach dyskusyjnych w kraju i zagranicą. Członek honorowy Business Centre Club.

W 2005 roku otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Bielska-Białej w dziedzinie Kultury „Ikar”; w 2007 roku Doroczną Nagrodę Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuk plastycznych (obie nagrody wraz z żoną Inez); w 2009 roku otrzymał Brązowy Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Jego prace zamieszczone są w m.in. w opracowaniach i antologiach: „Mistrzowie polskiego pejzażu”, „Antologia Fotografii Polskiej”, „Z kart fotografii polskiej”. Fotografie jego autorstwa znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu oraz Muzeum Historii Fotografii w Krakowie.

Jest także autorem pocztówek, plakatów, kalendarzy oraz albumów autorskich: „Beskidy”, „Cieszyn” (wspólnie z żoną Inez) i albumów zbiorowych: „Góry Polskie”, „Bielsko-Biała”, „Mistrzowie krajobrazu”. Album „Beskidy” otrzymał prestiżowa nagrodę „Bursztynowa Księga” podczas Spotkań Wydawców Dobrej Książki, Gdańsk (1995) oraz nagrodę za Najpiękniejszą Książkę Roku w Konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (1995).

Andrzej Baturo - biografia
 
Urodzony w 1940 roku w Wilnie. Artysta, fotografik, działacz i organizator wielu ważnych wydarzeń fotograficznych, wydawca, współtwórca, współorganizator i dyrektor generalny międzynarodowego Foto Art Festivalu w Bielsku-Białej, fundator i prezes Fundacji Centrum Fotografii, kurator Galerii Fotografii „B&B”. Członek Związku Polskich Artystów Fotografików, członek Rady Artystycznej ZPAF w Warszawie. Rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki do spraw fotografii artystycznej. Autor wielu referatów na temat fotografii socjologicznej wygłaszanych na różnego rodzaju konferencjach fotograficznych i panelach dyskusyjnych w kraju i zagranicą. Członek honorowy BCC.

Brał udział w kilkudziesięciu wystawach fotografii prasowej i pejzażowej w kraju i za granicą; wielokrotnie nagradzany za zdjęcia i fotoreportaże. Zdjęcia publikował w wielu pismach i magazynach fotograficznych w Polsce (m.in. „itd”, „Razem”, „Polityka”, a za granicą np. w „Der Spiegel”, „National Geographic”, „Voyage”). Jest autorem pocztówek, plakatów, kalendarzy oraz albumów autorskich: „Beskidy”, „Cieszyn” (razem z żoną Inez) i albumów zbiorowych: „Góry Polskie”, „Bielsko-Biała”, „Mistrzowie krajobrazu”. Album „Beskidy” otrzymał prestiżowa nagrodę „Bursztynowa Księga” podczas Spotkań Wydawców Dobrej Książki, Gdańsk (1995) oraz nagrodę za Najpiękniejszą Książkę Roku w Konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek (1995).
 
1962 – jeden z założycieli Warmińsko-Mazurskiego Towarzystwa Fotograficznego w Olsztynie, w latach 1963–1965 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa. W latach 60. XX wieku dziennikarz „Głosu Olsztyńskiego”.
 
1970 – przenosi się do Warszawy; w latach 1970–1979 był fotoreporterem prasowym („Na przełaj”, „Razem”, „itd”, „Polityka”).
 
Dwukrotny zdobywca tytułu Fotoreportera Roku (1973 i 1976).
 
1975 – Nagroda Ministra Oświaty i Wychowania za działalność w redakcji „Na przełaj”; od roku 1975 – członek Związku  Polskich Artystów Fotografików.
 
1976–1978 – sekretarz Zarządu Głównego ZPAF; w latach 1987–1981 – wiceprezes Zarządu Głównego ZPAF.
 
1979 – II nagroda w konkursie „Frombork w obiektywie”.
 
W latach 60., 70. XX wieku brał udział w kilkudziesięciu wystawach Fotografii Prasowej i Fotografii Artystycznej, organizowanych w kraju i za granicą.

Uczestnik wystaw World Press Photo w Hadze w Holandii (1963, 1968, 1972).
 
1980 – Komisarz Generalny I Ogólnopolskiego Przeglądu Fotografii Socjologicznej w Bielsku-Białej, wówczas największej wystawy fotograficznej w powojennej Polsce.
 
1981 – komisarz i jeden z autorów wystawy „Strajk na Podbeskidziu”.
 
1982–1990 – tworzy i prowadzi Bielską Galerię Fotografii.
 
1987 – tworzy w Bielsku-Białej Okręg Górski ZPAF. Kilkakrotnie – prezes Okręgu, przez wiele kadencji – w zarządzie.
 
Na początku lat osiemdziesiątych na krótko zajął się fotografią reklamową. Później zaczął fotografować góry.
 
1988 – Złoty Medal na Biennale Krajobrazu Polskiego w Kielcach.
 
1989 – organizator II Ogólnopolskiego Przeglądu Fotografii Socjologicznej w Bielsku-Białej.
 
1989 – organizator międzynarodowego pleneru ( Zakopane, Wisła) i wystawy fotografii górskiej „Między niebem, między ziemią” (Bielsko-Biała).
 
1989 – Grand Prix i I nagroda na prestiżowym Festiwalu Sztuk Górskich w Antibes we Francji.
 
1990 – organizator i kurator wystawy Polskiej Fotografii Górskiej w Antibes we Francji.
 
1991 – zakłada wraz z żoną Inez Wydawnictwo Baturo, specjalizujące się w albumach fotograficznych.
 
1992 – razem z żoną Inez otwierają i prowadzą do dzisiaj „Galerię Fotografii B&B” w Bielsku-Białej.
 
2005 – współtwórca, dyrektor generalny I Foto Art Festivalu w Bielsku-Białej (kolejne edycje: 2007, 2009, 2011, 2013).
 
Laureat konkursów Polskiej Fotografii Prasowej:
1962 – nagroda tygodnika „Panorama” za fotoreportaż  „Motocross”,
1972 – nagroda tygodnika „Ekran”, za fotoreportaż „Metamorfoza Mai Komorowskiej”,
1973:
– I nagroda za fotoreportaż „Jeszcze Polska”,
– nagroda redakcji „Dookoła Świata” za fotoreportaż pt. „Matura”,
– nagroda „Expressu Wieczornego” za zdjęcie pt. „Moda Męska”,
1974:
– III nagroda za zdjęcie pt. „Święto Prasy”,
– nagroda redakcji „Dookoła Świata” za fotoreportaż pt. „Bieszczady 40”,
– nagroda redakcji „Zwierciadło” za fotoreportaż „Gorzko”,
– nagroda redakcji „Nowa Wieś” za fotoreportaż „Pierwszy Dzień”,
1975:
– I nagroda za fotoreportaż „Akcja Bimber”,
– II nagroda za fotoreportaż „Pierwszy dzień”,
1976 – II nagroda za fotoreportaż „Przeprowadzka”,
1977 – III nagroda za fotoreportaż „Ordynacja Kuszków”.
 
Twórca wielu wystaw autorskich. Najważniejsze z nich to:
1967 – „Skojarzenia”, Olsztyn, Warszawa
1974 – „Polska-gola”, Warszawa
1978 – „Ostro widzieć”, Gorzów Wielkopolski
1980 – „Ostro widzieć”, Wałbrzych
1987 – „Remanenty”, Bielsko-Biała
1992 – „Świat gór”, III Międzynarodowy Festiwal Filmów Górskich
1994 – „Fotografia”, Macon, Francja
2002 – „Między wierszami”, Bielsko-Biała
2008 – „Zostać żołnierzem”, Groningen, Holandia
2009 – „Pijana Polska”, Kowno, Litwa

Inne ważniejsze nagrody i odznaczenia:
– 2005 – Nagroda Prezydenta Miasta Bielska-Białej w dziedzinie Kultury „Ikar” (wraz z żoną Inez),
– 2007 – Doroczna Nagroda Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego za wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuk plastycznych (wraz z żoną Inez)
– 2009 – Brązowy Medal Zasłużony Kulturze Gloria Artis.

Jego prace zamieszczone są w m.in. w opracowaniach i antologiach: „Mistrzowie polskiego pejzażu”, „Antologia Fotografii Polskiej”, „Z kart fotografii polskiej”. Prace znajdują się m.in. w zbiorach Muzeum Narodowego we Wrocławiu oraz Muzeum Historii Fotografii w Krakowie.

tekst i foto: materiały BWA
reklama

Menu

Regiony

Portal

 
 

© 2011-2015 POMIA.pl Portal Pozytywnych Treści - Wszystkie prawa zastrzeżone