Przyprawy - kultura, kuchnia i zdrowie - Pomia.pl - Portal Pozytywnych Treści
reklama
Witaj, życzymy dobrego dnia, dziś 3 Grudzień 2020    |    Pamiętaj o życzeniach imieninowych dla: Franciszek, Hilary, Ksawery
Gwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywnaGwiazdka nieaktywna
 

Obecnie zaobserwować można duże zainteresowanie przyprawami i ich wzrastającą popularność. Tłumaczy to fakt, że ludzie nie zadowalają się już jedynie solą i pieprzem, a tendencja sięgania po zdrową i ekologiczną żywność obejmuje również przyprawy, które występują w postaci nieprzetworzonej, zachowując swój pierwotny charakter. Doceniamy przede wszystkim walory smakowe i zapachowe przypraw, dzięki którym potrawa zyskuje na atrakcyjności, ale także ich dobroczynne działanie na nasze zdrowie.

Zanim przyprawy zaczęły spełniać swoją obecną funkcję traktowane były, jako główny posiłek, używano ich w ceremoniach kultowych, do balsamowania zwłok i jako środek leczniczy. Już w czasach starożytnej Mezopotamii zostały opracowane przepisy używania: kardamonu, kolendry, kopru, czosnku, cebuli, tymianku i szafranu. Również na papirusach egipskich odczytać można nazwy różnych przypraw.

W starożytności wartość przypraw porównywalna była z wartością złota i drogich kamieni, stąd handel nimi przynosił wysokie profity. Rośliny przyprawowe znalazły zastosowanie w wielu dziedzinach życia. Wieńce z gałązek laurowych wieńczyły skronie zwycięzców, podczas uczt ozdabiano głowy wieńcami z pietruszki czy majeranku, przyprawy spalane w domowych ogniskach napełniały pomieszczenie przyjemną wonią, goździki żuto dla świeżego oddechu, a w ramach zabiegów higienicznych nacierano włosy majerankiem, szyję macierzanką, ramiona i kolana miętą. W średniowieczu włoscy handlarze zaopatrywani przyprawami przez Arabów docierali do całej Europy, również na tereny między Odrą i Wisłą. Na egzotyczne przyprawy mogły pozwolić sobie jedynie dwory królewskie, dla przykładu, funt szafranu był wart dobrego konia, a za kilka gałek muszkatołowych można było kupić trzy barany. Na polskim dworze królowej Jadwigi pojawił się pieprz, szafran, gałka, imbir i goździki, które znane były również na dworach magnackich, szlacheckich, a nawet w zaściankach. W tym okresie powstają w Europie ogrody przyklasztorne, w których uprawia się majeranek, kolendrę, anyż, szałwię, tymianek, hyzop, miętę, estragon, koper włoski, lubczyk i bazylię. W IX wieku Karol Wielki w Capitulare Cardi Magni de villis nakazuje: „W ogrodzie poleca się uprawiać wszystkie pożyteczne zioła: szałwię, kminek, rozmaryn, kminek polny, anyżek, heliotrop, czosnek, niedźwiedzi, czarny kminek, gorczycę ogrodową, rzeżuchę, mięte, pietruszkę, selery, koperek, koper włoski, gorczycę, cząber, mak, cebulę, szczypiorek i rzodkiew”. Po odkryciu Ameryki w Europie pojawiły się nowe przyprawy.  Z handlu przyprawami zasłynęli Portugalczycy i Hiszpanie, a pod koniec XVI w. Potęgą w handlu korzeniami stała się Holandia. W XVII wieku Anglicy otwierają potężną kampanię wschodnioindyjską, również Francuzi w swoich koloniach zakładają plantacje egzotycznych przypraw.

Dzisiaj przyprawy nie są już synonimem luksusu, są stosunkowo tanie i łatwo dostępne, dlatego konsumenci tak chętnie urozmaicają sobie posiłki aromatem i smakiem ziół, zwracając także uwagę na ich pozytywne działanie dla zdrowia.  W dalszej części artykułu chciałabym zaprezentować przyprawy popularne, a także te mniej znane, odwołują się do ich obecności w kulturze, a także skupiając się na ich znaczeniu w kuchni i dla zdrowia.   

ANYŻ - przyprawa znana już w starożytności. Doprawiali nią chleb budowniczowie piramid, doczekał się też pieśni pochwalnej w starożytnym Rzymie. Przyprawę stanowią owoce anyżu, który występuje w krajach południowych. Dzięki słodkawemu aromatowi anyż dodaje się do ciast, na jego bazie produkuje się też likiery. Doprawiać nim można powidła śliwkowe, kompot z jabłek, zupy owocowe i mleczne. Domową nalewkę z anyżu stosuje się, jako środek wykrztuśny pomagający w bólach brzucha i poprawiający trawienie oraz apetyt.

BAZYLIA - roślina wywodzi się z Indii, rozpowszechniona była także w całej południowej Azji, wschodniej Afryce i tropikalnej części Ameryki.  Została nazwana przez Greków - basilikum, co znaczy królewski i od wieków jej popularność nie słabnie. W średniowieczu otrzymanie bukieciku z bazylii jednoznaczne było z zaproszeniem do gry miłosnej. Swój charakterystyczny balsamiczny zapach bazylia zawdzięcza olejkowi, w jej liściach stwierdzono ponadto występowanie karotenu i flawonoidów. Do zalet stosowania tej przyprawy zaliczyć można pobudzanie wydzielania soku żołądkowego, przyspieszanie trawienia i zwiększanie przyswajania pokarmów, zapobieganie wzdęciom, posiada też właściwości przeciwzapalne i przeciwbakteryjne. Wszystkim wiadomo, że bazylia najlepiej komponuje się z pomidorami, dlatego nieodzowna jest w kuchni włoskiej. Używa się jej również do różnych, sałatek, sosów, zup, dań mięsnych i serów. W potrawach przygotowywanych na gorąco bazylię do dodaje się 10 min. przed zakończeniem gotowania lub pieczenia.  

CYNAMON - nazwa przyprawy występuje wielokrotnie w Biblii. W Księdze Wyjścia Bóg poleca Mojżeszowi sporządzenie oleju świętego z cynamonem, w Księdze Przysłów opisano kuszący aromat cynamonu, który wykorzystują kobiety do uwodzenia mężczyzn, w Pieśni nad Pieśniami cynamon pojawia się w kontekście opiewania urody Oblubienicy, z kolei w Apokalipsie traktowany jest, jako przedni i drogocenny towar. Niegdyś używanie cynamonu świadczyło o wysokim społecznym statusie, gdyż była to przyprawa niezwykle kosztowna. W ojczyźnie cynamonu - Cejlonie Portugalczycy i Holendrzy zmuszali mieszkańców do płacenia daniny w postaci tej przyprawy. Surowcem jest łyko znajdujące się między drewnem a korą tropikalnego drzewa laurowego i występuje w postaci małych laseczek lub sproszkowanej. Cynamonem doprawia się przyprawy mleczne, kompoty i ciasta, zwłaszcza szarlotki, jabłka pieczone, zupy owocowe, ryż na słodka, grzane wino, cynamon uszlachetnia również smak kawy. Do istotnych zalet tej przyprawy należy z pewnością działanie odmładzające.   

CZĄBER - przyprawa znana już w średniowiecznej Europie, polecana przez kucharzy i zielarzy, gdyż pobudza chęć i żądzę jedzenia. Odznacza się silnym, aromatycznym zapachem i gorzkawym, palącym, przypominającym pieprz smakiem, a o jego właściwościach decyduje zawarty w liściach olejek eteryczny. Przyprawia się cząbrem zupę fasolową, a także inne potrawy z roślin strączkowych, nadaje również ciekawy smak plackom ziemniaczanym. Należy gotować go z potrawą przez ostatnie 10 minut, gdyż może zgorzknieć i popsuć smak. Cząber pobudza wydzielanie soku żołądkowego i zapobiega wzdęciom.

ESTRAGON - pojawił się w Europie w XVI wieku, a szczególnym upodobaniem zaczęli go darzyć Francuzi.  Przyprawy używa się do nacierania mięs przed ich upieczeniem oraz do kwaszenia ogórków. Stosuje się go w nieżytach dróg trawiennych, polecany jest także w diecie bezsolnej.

GAŁKA MUSZKATOŁOWA - w antyku przyprawa ta była niezwykle pożądana, jako surowiec do spalania na ołtarzach z kadzidłem i ambrą, gdyż nasycała powietrze niezwykłą wonią. Sprowadzano ją z Wysp Korzennych – Moluków, które należą do Archipelagu Malajskiego. Na początku XIX na Martusie i Madagaskarze powstały francuskie plantacje drzewek muszkatołowych, z których przyprawę tę eksportowano na wszystkie strony świata. Gałka to ziarno mięsistego owocu, która po wysuszeniu staje się twarda. Nadaje się do potraw z mięsa i warzyw, świetnie urozmaica smak mleka, czekolady do picia i likieru. Przyprawa ta ułatwia trawienie tłuszczów.

GOŹDZIKI - przyprawa najstarsza w dziejach ludzkości, w czasach średniowiecza opiewana przez trubadurów i niezwykle cenna. Jej ojczyzną są Wyspy Korzenne- Moluki.  Przyprawę stanowią wysuszone nierozwinięte pączki kwiatowe zbierane krótko przed rozkwitnięciem, które przypominają gwoździe. Goździki zawdzięczają swój smak i aromat obecności olejków eterycznych. Znalazły zastosowanie w produkcji alkoholi i perfum, a ze względu na swoje właściwości odkażające również w stomatologii. W kuchni używa się goździków zazwyczaj do potraw słodkich, takich jak kompoty, desery owocowe, grzane wino i piwo, wchodzą też w skład przyprawy do piernika. Z dobroczynnych właściwości goździków wymienić należy działanie odmładzające, antyseptyczne, uspokajające i rozgrzewające.

GORCZYCA - w Nowym Testamencie gorczyca pojawia się kilkakrotnie, w Ewangeliach do gorczycy w przypowieści porównane zostało królestwo niebieskie, ziarno to jest mniejsze od wszystkich nasion, ale kiedy wzrośnie staje się wielkim drzewem, w którego gałęziach mieszkają ptaki niebieskie. Czytamy też w Ewangelii: „Jeśli będziecie mieć wiarę jak ziarnko gorczycy(…) nic niemożliwego nie będzie dla was”.  Ziarnka gorczycy występują również w Dziadach cz. II Mickiewicza, jako potrzebne dzieciom, aby mogły trafić do nieba. Roślina ta uprawiana jest na wszystkich kontynentach, wyróżniamy gorczycę białą, czarną i sarepską, które przede wszystkim znalazły zastosowanie w produkcji musztardy.  Wytwarzano już w I w n.e. w Imperium Rzymskim. We Francji produkcja musztardy osiągnęła wyżyny sztuki kulinarnej, moutadiers - specjaliści w wytwarzaniu musztardy tworzyli jej różne wersje kolorystyczne i smakowe, przyrządzając nawet musztardę truflowa, waniliową i szampańską. Całe nasiona gorczycy służą, jako przyprawa do marynowania ryb, ogórków i innych warzyw. Zielarze zalecają łyżeczkę nasion gorczycy po tłustym i ciężkostrawnym posiłku, gdyż zapobiega niestrawności. Dzięki swojemu działaniu promieniującemu gorczycę stosuje się w postaci suchych okładów, jako środek przeciwbólowy przy reumatyzmie i artretyzmie.

HYZOP - roślina, która w tradycji judeochrześcijańskiej związana była z ceremoniami oczyszczenia, gałązki hyzopu służyły do skrapiania wodą świeconą lub krwią baranka.  W Księdze Wyjścia Bóg nakazuje gałązkę hyzopu zanurzyć we krwi baranka i skropić nim próg i odrzwia, aby mógł ominąć te domy, kiedy będzie zabijał wszystko, co pierworodne wśród Egipcjan. W Księdze Kapłańskiej wchodzi w skład mieszanki służącej do pokropienia trędowatego w celu oczyszczenia, w Księdze Liczb czytamy, że hyzop rzucony w ogień służył do oczyszczenia przy składaniu ofiar, z kolei w Psalmie 51 psalmista wyznaje: „Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty”. Hyzop jest małą niepozorną rośną o aromatycznych liściach i niebieskawych czy różowofioletowych kwiatach. Przyprawa przywędrowała do Europy ze wschodu i była uprawiana przez mnichów, dzisiaj popularna głównie w krajach śródziemnomorskich. Hyzopu nie spotyka się wśród popularnych ziół w sklepie, ale dostępny jest w formie nasion i można pokusić się o jego uprawianie we własnym ogródku. Stosowany w niewielkich ilościach podkreśla aromat pieczeni cielęcej, stosuje się go również do zupy fasolowej, ziemniaczanej i twarogu.

IMBIR - przyprawa pochodziz tropikalnych rejonów Azji, uprawia się ją również w Ameryce, Indiach, Cejlonie, Australii i zachodniej Afryce. Imbir znany był już w starożytności, o czym świadczą przepisy w książkach kucharskich tamtych wieków. Największą popularnością imbir cieszy się w Anglii, gdzie już od wieków stosuje się go do warzenia piwa, innymi specjałami kuchni angielskiej są chleb imbirowy, keksy i kandyzowane laseczki imbirowe z czekoladowa kuwerturą. Natomiast w Chinach popularnością cieszy się konfitura imbirowa. Nazwa imbiru wywodzi się od hinduskiego słowa singabera, co oznacza rogowaty, gdyż taki kształt właśnie maja jego rozgałęzione kłącza. Przyprawa odznacza się silnym zapachem i ostro palącym smakiem, w sprzedaży występuje w formie sproszkowanej albo w kawałkach. Imbir stanowi komponent curry, dodaje się go do zup sosów, mięs i ryb. Imbir zapobiega mdłościom, działa również przeciwskurczowo, dlatego pomocny jest przy bólach menstruacyjnych.

JAŁOWIEC - wiecznie zielone drzewo iglaste, występujące na półkuli północnej. Od wieków związane z nim były funkcje magiczne, leczono nim, odpędzano morowe powietrze, łączono z nim wierzenia i zabobony, uważano, że pomagał odwracać nieszczęścia.  Przyprawę stanowią wysuszone owoce zwane nibyjagodami, w których składzie znajdują się olejki, garbniki, flawonoidy i żywice. Jałowiec doskonale nadaje się do wędzenia wszelkiego rodzaju mięs, doprawiania szczególnie gęsiny, baraniny, dziczyzny, używany jest również do kiszenia ogórków i kapusty. Znane wódki jałowcowe to Genever i Gin. Ze zdrowotnych właściwości przyprawy wymienić należy przyspieszanie trawienia, przyswajanie pokarmów, hamowanie nadmiernej fermentacji w jelitach. Lekarze zielarze polecają żucie pojedynczych jagód, nie obawiając się o przedawkowanie, w eliminowaniu nieświeżego oddechu, zgagi, przy bólach artretycznych, reumatycznych i nieżytach dróg moczowych.

KARDAMON - roślina pochodzi z Indii i Cejlonu, obecnie uprawiana w Gwatemali, Kambodży i na Malajach. Ocenia się ją, jako jedną z najdroższych i najwykwintniejszych przypraw. Znana i doceniana już przez starożytnych Greków i Rzymian, następnie rozpowszechniona przez krzyżowców w całej Europie. W krajach arabskich kardamonem doprawia się czarną kawę. Przyprawa służy również do wytwarzania napojów alkoholowych, np. curacao. W krajach skandynawskich kardamonem przyprawia się wędliny i śledzie, zaś w Niemczech doprawia się nim specjalne ciasto bożonarodzeniowe Właściwym surowcem są brunatne torebki, które charakteryzują się słodkawym, orzeźwiającym zapachem i korzennym smakiem.

KMINEK - najstarsza przyprawa świata. Znaleziony w grobowcach faraonów, a w średniowieczu używany, jako środek leczniczy. Kminek rzymski, jako przyprawa cieszy się wielką popularnością na Bliskim Wschodzie, w Indiach stanowi składnik curry, w Holandii i Szwajcarii przyprawia się nim niektóre gatunki serów. Natomiast w Polsce najbardziej znany i rozpowszechniony jest kminek zwyczajny, stosowany przy wyrobie pieczywa wędlin, potraw mięsnych, ziemniaczanych, zup i sosów, nadaje się zwłaszcza do białej kapusty. Kminek okazuje się skutecznym, doraźnym środkiem przeciwko wzdęciom i innym objawom niestrawności.  

KOLENDRA - przyprawa wymieniona już w Biblii, w Księdze Wyjścia czytamy, że manna była biała jak ziarno kolendra.  Jej nasiona znaleziono również w grobowcach faraonów, Grecy i Rzymianie aromatyzowali nią wino. W Polsce już w średniowieczu znana i uprawiana, jako przyprawa, służyła także celom leczniczym. Przyprawa pochodzi z Azji Mniejszej i rejonu Morza Śródziemnego, w kuchni śródziemnomorskiej kolendry używa się tak jak u nas pietruszki. Owoce kolendry na Litwie używane są do wypieku specjalnego ciemnego pieczywa, w Niemczech stanowi składnik przyprawy do piernika, stosowana jest również w przemyśle wędliniarskim, olejek z kolendry używany jest do wyrobu niektórych gatunków whisky i, ginu i likierów ziołowych. W kuchni stosuje się przyprawę, jako dodatek do zalewy octowej przy marynowaniu śledzi i warzyw. Dosypana w ilości jednej łyżeczki na osobę do dania mięsnego czyni go bardziej lekkostrawnym.

KOZIERADKA - przyprawa znana od wieków i rozpowszechniona na Bliskim Wschodzie, Indiach, Chinach, Afryce Północnej i Argentynie, obecnie jej europejskim, znaczącym producentem jest Francja. Nasiona kozieradki mają ostry smak i zapach, ułatwiają przyswajanie pokarmów i uznawane są za środek ogólnie wzmacniający

LIŚĆ LAUROWY - zwany również bobkowym lub wawrzynem pochodzi z drzewa, które występuje w krajach śródziemnomorskich, gdzie od wieków symbolizował on siłę i sławę. Wieńczono liśćmi laurowymi głowy zwycięskich wodzów, mędrców, sportowców, poetów. Słowo laureat oznacza z łaciny człowieka nagrodzonego wieńcem laurowym za wybitne osiągnięcia twórcze, do dziś funkcjonuje powiedzenie zbierać laury, a więc dostawać uznanie za swoje osiągnięcia W mitologii greckiej znana jest historia nimfy Dafne, która uciekając przed zakochanym Apollinem zamienia się w drzewo laurowe, czemu został poświęcony wiersz staropolskiego poety Samuela Twardowskiego – „Daphnis w drzewo bobkowe przemieniła się”. Jako przyprawa używany jest do potraw jednogarnkowych, zupy ziemniaczanej, grochowej, fasolowej, żuru, potraw mięsnych, marynat, galaret, do kwaszenia ogórków. Olejek laurowy używany jest w przemyśle perfumeryjnym i alkoholowym, ze względu na obecność olejku eterycznego wykorzystuje się wawrzyn przy produkcji maści pomocnych przy schorzeniach reumatycznych.

LUBCZYK - przyprawa często gościła na stołach Europy już od czasów średniowiecza. Niegdyś przypisywano jej właściwości napoju miłosnego lub afrodyzjaku, polski zielarz Syreniusz pisał o nim: „wielkie i znamienite skutki czyni w małżeństwie, roztyrki i niezgody w nim równa”. Silnie aromatyczne liście dodaje się do zup, rosołu, sosów i mięs. Obecnie lubczyk stosuje się przy wyrobie kostek bulionowych i maggi.

MAJERANEK - roślina rosnąca dziko w Indiach i Bliskim Wschodzie, w Europie środkowej i w basenie Morza Śródziemnego. Nazwa przyprawy pochodzi od arabskiego słowa majramie i oznacza nieporównany, przez Arabów przyprawa została rozpowszechniona w Europie. Grecy palili majeranek na cześć bogini Afrodyty, dodawali go też do napoju, który miał zapewnić siłę miłosną.  Swój zapach zawdzięcza majeranek olejkowi eterycznemu, w swoim składzie ma również gorycze, garbniki, rutynę, witaminy, kwasy organiczne i sole mineralne. Majeranek jest szeroko rozpowszechnioną przyprawa, której dodaje się do pieczeni drobiowych, zupy grochowej, fasolowej, ziemniaczanej, żuru. Doskonale wspomaga trawienie i likwiduje wzdęcia. W aptekach sprzedaje się maść majerankową, jako skuteczny środek na katar.  

OGÓRECZNIK - przyprawa występująca naturalnie w Hiszpanii, uprawiana w całej Europie. Jest rośliną o wzniesionych łodygach zakończonych niebieskimi kwiatostanami i owłosionych liściach, łacińska nazwa rośliny borrago oznacza potarganą brodę. W starej książce kucharskiej ogórecznik posiada taką oto charakterystykę: „Ponieważ daje on radość i odwagę… przepędza wszelki kłopot i smutek, dorzuć go do wina i wypij.. Albowiem wzmacnia i raduje serce, podnosi na duchu, odświeża krew …. odpędza melancholię i złe sny”. Z kolei angielskie przysłowie borage for curage, świadczy, iż uważano, że ogórecznik dodaje odwagi. W Hiszpanii przyrządza się go jak szpinak.  Smak liści przypomina ogórek, stąd również polska nazwa. Posiekanej rośliny używa się go różnego rodzaju sałatek i surówek, pomocnych przy wiosennych kuracjach wzmacniających, ze względu na słony smak polecany jest przy diecie bezsolnej.

ROZMARYN - występuje w rejonie morza Śródziemnego, jako wiecznie zielona krzewinka. W kulturze ludowej obecny jest zwłaszcza w piosenkach i wierszykach o charakterze miłosnym, bowiem był zielem zakochanych, a oto fragment staroniemieckiej piosenki: „Rozmaryn i tymianek rosną w naszym ogrodzie - narzeczona panna Anna nie będzie długo na lodzie”.  W czasach antycznych poświęcony był bogini Afrodycie, nazwa łacińska rosmarinum oznacza rosę morską, z której zrodziła się Afrodyta. W języku kwiatów oznacza wierność w miłości. Od starożytności używany był do ozdób wianka panny młodej i na bukieciki drużbów i druhen oraz w czasie pogrzebów, jako znak pamięci o zmarłym. W Hamlecie Szekspira obłąkana Ofelia zwraca się do Leartesa: „Oto rozmaryn dla pamięci, proszę Cię, miły mój, pamiętaj”. Nazwa ziela występuje również w popularnej piosence wojskowej z czasów II wojny światowej – „O mój rozmarynie rozwijaj się”. Jako przyprawa o wszechstronnym działaniu na układ pokarmowy, rozmaryn jest dobry do tłustych ryb i mięs, stosuje się go również do ziemniaków, sałatek i warzyw. Olejek rozmarynowy znalazł zastosowanie w produkcji wody końskiej i mydeł.

SZAFRAN - jego nazwa pojawia się w Pieśni nad pieśniami, w pochwale urody Oblubienicy, której przymioty przyrównuje się właśnie do niego. Przyprawa przywędrowała do Europy z krajów arabskich. W starożytnej Grecji napełniano nim poduszki, na których odpoczywali biesiadujący goście, używano też szafranu, jako perfum, uważając jego zapach za wytworny.  Przyprawa otrzymywana jest ze znamion krokusa i ceni się ją za jej żółty kolor, którym barwiono niegdyś potrawy.  Dziś jest nieco zapomniana, chociaż spotyka się w książkach kucharskich przepisy na tradycyjne baby wielkanocne z dodatkiem szafranu. Dzięki szafranowi risotto czy francuska zupa rybna zyskują piękny kolor i niepowtarzalny aromat.

TYMIANEK - w starożytnym Egipcie roślina ta służyła, jako środek do wyrobu pachnideł wykorzystywanych do balsamowania zwłok oraz w lecznictwie. Rzymianie zaś zażywali wonnych kąpieli w tymianku. Ziele tymianku zawiera olejki, które nie tylko dają przenikliwy aromat, ale odznaczają się właściwościami dezynfekującymi. W kuchni francuskiej znana jest zupa ze świeżego tymianku. Przyprawę dodaje się do tłustych mięs, potraw z roślin strączkowych, ryb, zup, sosów, sałat. Oprócz pozytywnego działania na żołądek znane są jego właściwości wykrztuśne

WANILIA - jest tropikalną lianą z rodziny storczykowatych, która wywodzi się z Meksyku i środkowej Ameryki, uprawia się ją również na Jawie, Cejlonie, Haiti, Madagaskarze i Gujanie. Owoce zbiera się w fazie niedojrzałej i poddaje obróbce, obróbka meksykańska to fermentacja na sucho, obróbka Burbon to fermentacja na mokro. Wanilia należy do jednych z droższych przypraw na rynku światowym, wynika to z tego, że proces jej uzyskania jest długi i skomplikowany, kwiaty wanilii otwierają się tylko jednego dnia i muszą być w tym czasie ręcznie zapylone. Wanilii dodawali do pitnej czekolady Aztekowie, a hiszpańscy żołnierze przywieźli ją do Europy w XVI w. Nie trzeba dodawać, że syntetycznie uzyskana wanilina jest tylko namiastką prawdziwej. Przyprawa znalazła szerokie zastosowanie w produkcji słodkości, dodaje się ja do budyniów, ciast, czekolady.

Agnieszka Michalak
fot. Paula Rzońca

W artykule wykorzystano:

G. E. Linde, Przyprawy od A do Z. Warszawa 1974.

Z. Węglarz, K. Suchorska, Ziołowe przyprawy kuchenne. Warszawa 1988.

reklama

Menu

Regiony

Portal

 
 

© 2011-2015 POMIA.pl Portal Pozytywnych Treści - Wszystkie prawa zastrzeżone